Tekst: Josse De Pauw
Spel: Wim Van Gansbeke

Josse De Pauw was in Victoria al gedurende twee seizoenen 'in residentie', zoals men dat pleegt te zeggen. In die tijdspanne maakten we twee succesrijke voorstellingen met hem: "Larf" en "üBUNG". Die laatste voorstelling won de jaarlijkse Vlaams-Nederlandse theaterprijs in 2001 en is internationaal nog steeds aan zwaar aan het scoren. Nu hij een eigen stek heeft (Het Net, Brugge) kunnen we hem weer als 'gast' benaderen en dit zouden we willen doen voor een bijzonder project, nl. "Ghost writer/Schoon Liegen".

"Ghost writer" is andermaal een Victoria-project dat radicaal 'anders' tekst wil genereren die bestemd is voor theatraal gebruik. Het basisidee bestaat er hier in om een schrijver te koppelen aan een personage dat op een specifieke manier te maken heeft (gehad) met de theaterpraktijk - hetzij als maker, auteur, acteur dan wel als criticus. De auteur is in dit geval schrijver/theatermaker, de speler is ex-criticus. De bedoeling is uit deze confrontatie een monoloog te creëren die voor het eerst zal worden gepresenteerd eind oktober in Gent, Victoria.
De speler is de legendarische ex-criticus Wim Van Gansbeke. Dit 'personage' heeft uiteraard zijn persoonlijk-autobiografisch verhaal, welks als basis en uitgangspunt dient voor de te schrijven fictieve tekst. Die tekst (van de hand van Josse De Pauw) zal de vorm hebben van een gefictionaliseerde monoloog, uitgesproken door Van Gansbeke zelf.
De Pauw en Van Gansbeke hebben een geheel eigen maar ergens toch vergelijkbaar verhaal en hun parcours liep in de werkelijkheid min of meer gelijk. Victoria is bijzonder geïnteresseerd in hun opvattingen over kunst, theater en maatschappij: ze hebben de rijpheid om terug te kunnen blikken - wat een bijzondere eigenschap is in de context van de vluchtige podiumkunsten -, maar ze zijn natuurlijk ook niet ongeïnteresseerd in hun privé-leven.
Het Gentse gezelschap brachten hen met elkaar in contact en vroegen hen om weliswaar rekening te houden met biografische componenten, maar, het staat hen daarnaast eveneens vrij om fictionele elementen te incorporeren.

De grens tussen fictie en documentaire wordt bijgevolg uiterst dun, temeer omdat het personage de rol speelt als zichzelf ('Van Gansbeke' is 'Van Gansbeke'). De thrill voor de toeschouwer is natuurlijk dat niemand precies weet waar de fictie begint en waar de biografie eindigt - zoals het hoort eigenlijk, want het einddoel is een consistente brok goed gecreëerde monoloog.